2. ,,Nie pozwolę ci upaść''

Hej :)

Minął tydzień, więc jest nowość. Ostatni fragment odkryje przed Wami jedną z pierwszych tajemnic, a będzie ich dużo na Forever Ours. Mam nadzieję, że ten rozdział, jak i poprzedni, przypadnie Wam do gustu. Już nie mogę się doczekać Waszej oceny :)

Dziękuję za opinie i cudowne słowa!

Miłej lektury i do napisania wkrótce :*

 ***

Styczeń

Athlete - Rubik's Cube

Wystarczyło jedno spojrzenie, by zapomnieć o przeszłości i znów rozkoszować się twoją obecnością.

Zanim zobaczył ją tej nocy po wielu latach tęsknoty, nie zdawał sobie sprawy z tego, jak bardzo mu jej brakowało. Gdyby powiedziała mu teraz, że musi iść, zamknąłby ją szybko w swych ramionach, by nigdy więcej nie stracić jej z oczu. Nie pogodziłby się ze światem, gdyby Rosalie znowu zniknęła, zostawiając go sam na sam z wątpliwościami, czy aby na pewno nie mógł nic zrobić, by została. Teraz, kiedy widział ją tak piękną, jak przed laty, zaklinał los w duchu, aby nigdy więcej nie wystawił go na tak ciężką próbę. Gdy widział jej twarz, niezmąconą jakimkolwiek niepokojem, nie zamierzał zadawać trudnych pytań i stawiać jej w niezręcznej sytuacji. Zgodnie z jej prośbą, James nie chciał psuć tej nocy, a wiedział, że gdyby zmusił ją do tłumaczenia mu wszystkiego, sprawiłby jej ból. Uszanował jej życzenie, zastanawiając się w ciszy, czy w ogóle powinien się nią przejmować. Kiedy odeszła, nie mówiąc mu nawet, dokąd idzie, wbiła mu nóż w plecy - była jedyną osobą, w którą wierzył od początku do końca. Zawsze go intrygowała. Miała w sobie coś wyjątkowego, jakąś zagadkę, której chyba nigdy nie zdołał poznać w pełnej okazałości. Podobało mu się w niej to, że była nieprzewidywalna i każdy dzień spędzony z nią należał do tych najlepszych w jego życiu. Kiedy zorientował się, że taka dziewczyna, jak Rosalie, naprawdę zainteresowała się tak prostym chłopakiem, obiecał sobie, że nigdy nie zmarnuje tej szansy. Chciał uczynić ją szczęśliwszą, niż kiedykolwiek. Chciał, aby wiedziała, że może na niego liczyć, cokolwiek zrobi i gdziekolwiek będzie. Przez jakiś czas miał wrażenie, że Rosalie dobrze wie, z kim ma do czynienia. James nigdy nie bawił się jej uczuciami, choć zdarzyło mu się w przeszłości zranić bardzo ważną dla siebie dziewczynę. Wiedział, że musi wywiązać się z zadania, które przed sobą postawi. Jeśli zobaczy na jej twarzy prawdziwy, szczery uśmiech, będący oznaką jej maksymalnego szczęścia, będzie gotów, by umrzeć. Ona stała się celem jego życia, pragnieniem jego serca i miłością jego duszy.

James wzdrygnął lekko, kiedy niebo rozbłysło wszystkimi kolorami, czemu towarzyszył powtarzający się huk. Spojrzał na Rosalie, która niezmiennie była oazą spokoju. Pochłaniała barwne niebo swymi oczami, jakby była dzieckiem i widziała coś takiego po raz pierwszy. Była zachwycona - James potrafił bez trudu wyczytać to z jej miny. Przypomniał sobie jej słowa, które usłyszał nie tak dawno. ,,Nie psujmy ostatniej nocy tego roku''. Teraz, kiedy był już styczeń, mężczyzna mógł zacząć wywiad, jednak nie miał serca, by to zrobić. Jeśli chciał, aby Rosalie była szczęśliwa, to nie miał prawa teraz zabierać jej spokoju, który miała wypisany na twarzy. Postanowił dać jej trochę więcej czasu. Miał oglądać fajerwerki, jednak jej wielkie oczy były dla niego o wiele bardziej absorbujące.

Wystarczyło jedno wspomnienie tego, co było, by przypomnieć sobie, że od niektórych pytań nie będzie można uciec.

Katy Perry - Unconditionally

Vanessa uśmiechnęła się, biorąc do ust kolejny łyk szampana i przyglądając się tańcowi Christiny, która z pewnością nie odważyłaby się na coś takiego, gdyby uprzednio nie wypiła paru kieliszków. Psycholog pojawiła się w życiu Vannie w jednym z najgorszych momentów jej życia. Kobieta zostawiła za sobą Mediolan i ludzi, z którymi jej nie wyszło. Z jednej strony chciała uciec od przeszłości, a z drugiej wciąż przechowywała wspomnienia, które wzruszały ją i których nie pozbyłaby się za nic w świecie. Christina nigdy nie pytała, dlaczego Vanessa postanowiła zacząć swoje życie od czystej kartki i był to jeden z powodów, dzięki którym lekarka poczuła tak dużą sympatię do współlokatorki. Potrzebowały niewiele czasu, by zaprzyjaźnić się i móc powierzyć sobie prawie każdą tajemnicę - prócz tej jednej w postaci mężczyzny o niebieskich oczach, o którym Vannie nie chciała rozmawiać. Miała czyste sumienie, bo Tina z pewnością miała przed nią parę własnych sekretów. Żadna nie miała pretensji do tej drugiej o jej skrytość. Szanowały siebie, swoje decyzje i wiedziały, że jeśli kiedyś przyjdzie odpowiedni moment, opowiedzą sobie wszystko, nie pomijając ani jednego szczegółu. Brunetka odstawiła pusty kieliszek na stolik, czując, jak ogarnia ją lekkie przygnębienie. Generalnie żyła normalnie i rzadko cofała się myślami do tamtych dni, wystarczyło jednak, że się napiła, by dopadał ją smutek. Tak, chciałaby, aby mężczyzna, którego kochała, był tu teraz przy niej i bez słowa przytulił ją tak, by mogła poczuć jego ciepło na całym swoim ciele, jednak powoli zaczynała akceptować fakt, że to wszystko skończone. Póki jeszcze się nie rozkleiła, Vanessa postanowiła założyć maskę twardzielki, która doskonale radzi sobie z życiem.
- Chodź na dół - powiedziała, a Tina zatrzymała się w tańcu. - Będziemy miały lepszy widok na fajerwerki.
Vannie wiedziała, że tej nocy jej przyjaciółka piła za znalezienie idealnego faceta, z którym się zestarzeje, uprzednio płodząc pokaźną gromadkę dzieci. Nie zamierzała wyśmiewać cudzych marzeń tylko dlatego, że sama miała inne. Na tym etapie Vanessa nawet nie myślała o tym, że mogłaby znów się zakochać, zaufać komuś i otworzyć swe serce na miłość. Choć minął ponad rok, dziewczyna wciąż nie wyleczyła się z uczucia, na którym się zawiodła. Za wszelką cenę chciała uniknąć ponownego sparzenia się.
- Przepięknie - rzekła Christina, kiedy obydwie zatrzymały się na chodniku, by podziwiać niebo.
Vannie uśmiechnęła się, patrząc na przyjaciółkę. Kiedy po raz ostatni widziała ją tak wyluzowaną? Musiały minąć wieki, odkąd Tina po raz ostatni zapomniała o wszystkich hamulcach i postawiła na zabawę. Była naprawdę fantastyczną dziewczyną. Zasługiwała na mężczyznę, który doceni to, jaka była wspaniała.
Choć z nich dwóch to Christinie było bliżej to stracenia równowagi, to właśnie Vanessa o mały włos nie przewróciła się, kiedy wpadł na nią drugi człowiek. Gdy odzyskała pionową postawę, zamrugała parę razy powiekami, a jej oczom ukazał się wysoki blondyn obdarzony intensywnie zielonymi oczami. Przez chwilę trzymał ją mocno, jakby bał się, że upadnie, po czym puścił ją, a Vannie pożałowała, że to zrobił - jego dotyk z nieznanych przyczyn sprawił jej przyjemność, przed którą nie zdążyła się obronić.
- Gdybym się tak nie spieszył, z chęcią zostałbym z tobą jeszcze trochę - powiedział mężczyzna, uśmiechając się przepraszająco.
Vanessa patrzyła, jak blondyn odchodzi. Kiedy obejrzał się, szybko odwróciła wzrok, choć wątpiła, by zdołała zrobić to w porę. Pożałowała, że była tak wstawiona - gdyby nie to, zapewne odpowiedziałaby mu we właściwym sobie stylu. Sprawiał wrażenie bardzo pewnego siebie, jakby był przekonany, że może mieć każdą, jeśli tylko zechce. Potraktowała go jako nic nieznaczący epizod, który równie dobrze mógłby w ogóle nie mieć miejsca, jednak po chwili doceniła to, że na nią wpadł. W jego spojrzeniu widziała coś, co sprawiło, że na jej policzkach pojawiły się rumieńce. Nawet, jeśli nigdy więcej go nie spotka, to dzięki niemu pomyślała o tym, czy nie nadszedł czas, by przezwyciężyć strach i zakochać się ponownie?

***

Jenny sięgnęła po kolejną chusteczkę, by otrzeć łzy. Odkąd nie było przy niej mężczyzny, którego tak bardzo kochała, oglądanie nagrań z przeszłości zawsze wiązało się z płaczem. Tej nocy, kiedy była tak okrutnie samotna, jej nogi same poprowadziły ją do najbardziej zapomnianej szuflady, a umysł sam zadecydował, że wybierze tą, a nie inną kasetę. Kiedy filmik skończył się, rudowłosa bez wahania przewinęła taśmę do początku, robiąc to już po raz trzeci tej nocy. Na ekranie znów pojawiła się ona, ledwie dwudziestoletnia, w ładnej, dziewczęcej sukience w kwiaty. Stała na środku łąki, rozkładając koc i przygotowując piknik dla swych najbliższych. Kamerzysta nagrywał ją z takim zamiłowaniem, jakby nie istniało na świecie nic bardziej interesujące od niej. Kiedy dwudziestoletnia Jenny to zauważyła, natychmiast oblała się rumieńcem, odgarniając za ucho niesforny kosmyk kręconych włosów.
- Nie wstydź się, Joyce - powiedział chłopak, choć w jego tonie brzmiało rozbawienie.
- Zamknij się - westchnęła, szczerząc się w nieokreślonym kierunku.
Chłopak zaśmiał się pod nosem, po czym wyciągnął rękę, by podać coś ukochanej. Jak się okazało, był to ich około roczny synek, Oliver. Jenny imitowała ustami stukot kopyt, co zawsze bardzo podobało się jej synkowi.
- Boże, jak ty cudownie wyglądasz dzisiaj... - rzekł kamerzysta bardzo rozmarzonym głosem.
- Dziękuję - odparła Jenny szczerze.
- Mówiłem do Olivera - powiedział.
Jenny spojrzała na niego tak, jakby nie miała już do niego siły. Chłopak usiadł wówczas obok niej i po raz pierwszy skierował kamerę na całą trójkę. Kiedy na ekranie pojawiły się jego wielkie brązowe oczy, prawie trzydziestoletnia dziś Jenny poczuła, jak jej serce zaczyna bić szybciej.
- W razie, gdyby ktoś miał jeszcze jakieś wątpliwości, kocham obecną tutaj Jennifer Joyce oraz tego oto dżentelmena - rzekł, po czym spojrzał na Jenny. - Zawsze tak będzie, Joyce. Nie zawiodę was.
- Tylko byś spróbował - pogroziła mu palcem, na co ten uśmiechnął się.
Chłopak chciał ją pocałować, jednak nie zdążył - w ostatniej chwili mały Oliver zaczął klaskać, co w jego wykonaniu wiązało się z niekontrolowanym machaniem rączkami.
- Bateria pada - powiedziała nagle Jenny.
Ostatnie, co zdołała nagrać kamera, to moment, w którym chłopak lekceważy słowa Jenny i, zamiast zająć się nagrywaniem, całuje ją w policzek.
Kiedy na ekranie zaczęły tańczyć szare, czarne i białe punkciki, rudowłosa znów poczuła, jak jej ciało przeszywa chłód, który tak dobrze znała. Nie chciała płakać, zresztą na co dzień raczej jej się to nie zdarzało. Wiedziała, że musi być silna, bo Oliver potrzebuje matki, która panuje nad swoim życiem, a nie takiej, która wciąż rozpacza nad nie do końca udaną przeszłością. Czasami nie potrafimy poskładać swojego życia na nowo, choć wiemy, że musimy wziąć się w garść. Kiedy Jenny była nastolatką, wierzyła w miłość, którą poznała dzięki książkom. Chciała przeżyć coś, co się nie skończy, bez względu na okoliczności. Do ostatniej chwili ufała, że jej związek przetrwa każdą burzę, a ojciec Olivera opamięta się i do niej wróci. Pomału schodziła na ziemię, przestawała fantazjować i godziła się z tym, że straciła go na zawsze. ,,Nie zawiodę was''. No tak, świetnie ci to wyszło!
Nagle rudowłosa usłyszała odgłos otwieranych drzwi i kroków. Choć obiecała sobie, że przestanie śnić na jawie i wierzyć w niemożliwe, w pierwszej chwili pomyślała o nim. Wstała z kanapy, pospiesznie wycierając dłonią łzy z policzków. Jej oczom wcale nie ukazał się chłopak, którego tak bardzo chciałaby zobaczyć tej nocy. To był jej brat, Victor.
- Tak myślałem, że będziesz mnie dzisiaj potrzebować - powiedział blondyn, uśmiechając się łagodnie i otwierając ramiona.
Jenny bez wahania przytuliła się do brata, szlochając mu w koszulę. Jego widok zasmucił ją jeszcze bardziej - w końcu ojciec Olivera był kiedyś najlepszym przyjacielem Victora, a teraz nawet nie mieli ze sobą kontaktu.
- Znowu to oglądałaś? - zapytał zrezygnowany, patrząc na opakowanie po kasecie, którą również znał na pamięć. - Jesteś strasznie przewidywalna, Jenny. Słyszałaś może, że jaki Sylwester, taki cały rok?
- Sylwester już się skończył - odparła rudowłosa, pociągając nosem. - Przeryczałam cały.
- Brawo, siostra - powiedział Victor. - Zaraz będziesz mi dziękować. Jako, że jestem najlepszym bratem na świecie, a do tego naprawdę świetnym facetem, zadbałem o ciebie i mam dwie bezcenne wiadomości. Po pierwsze, przez najbliższe godziny będzie ci towarzyszył najfantastyczniejszy koleś pod słońcem.
- A po drugie? - zapytała, a mężczyzna uśmiechnął się, pokazując jej płytę DVD, którą przyniósł.
- A po drugie, to jest ,,Szklana Pułapka'' - odparł, umieszczając płytę w odtwarzaczu, a kiedy się obejrzał, po raz pierwszy zobaczył na twarzy siostry prawdziwy uśmiech.

***

Mężczyzna zgasił papierosa tuż przed wejściem do domu. Jakąś godzinę temu nie pamiętał w ogóle o istnieniu swojej żony, teraz jednak docierało do niego coraz więcej faktów. Mieli wyjść razem i zabawić się, po raz pierwszy od stuleci. Sophia była zachwycona wizją przyjęcia, na którym byłaby jedną z najjaśniej błyszczących postaci. Uwielbiała znajdować się w centrum zainteresowania i nie potrafiła pogodzić się z tym, że nie była już na topie. Kiedy jej kariera w balecie dobiegła końca, Sophia szukała dla siebie miejsca w świecie, który przestał się nią zachwycać. Próbowała swoich sił jako projektantka mody, choć jej ulubioną metodą zwrócenia na siebie uwagi było pokazywanie się wszędzie z mężem. Gregory miał swój moment sławy, kiedy jego książka została doceniona przez zaskakująco dużą ilość ludzi. Nagle wszyscy przypomnieli sobie o Sophii. Mówili, że cudowna z nich para - ona piękna, a on inteligentny i zdolny. Albo mu się wydawało, albo Sophia kochała go o wiele bardziej, kiedy był rozchwytywany - jakby w blasku fleszy nagle stawał się lepszym mężem i atrakcyjniejszym facetem. Jego przeczucie potwierdziło się samo, kiedy dopadła go niemoc twórcza. Sophia musiała zapomnieć o promowaniu swojej osoby na prezentacji nowej książki męża, przez co ich relacje znów się pogorszyły. Czasami usiłowała ratować ich małżeństwo, wyciągając Gregory'ego na przykład na kolację, jednak w gruncie rzeczy każde z nich było zbyt zajęte własnymi sprawami, by mieć jeszcze czas dla drugiego człowieka. Bez względu na to, co czuł Gregory do swojej żony po tych wszystkich nieprzyjemnych sytuacjach, które się wydarzyły, zdecydowanie powinien był zadzwonić i uprzedzić Sophię, że z ich wspólnego świętowania nici. Tamtego wieczoru znów próbował coś napisać, jednak skończyło się skasowaniem wszystkiego, co udało mu się sklecić. Był wściekły na siebie, bo choć miał mnóstwo pomysłów na nową powieść, nie potrafił stworzyć nic, co sprostałoby jego własnym oczekiwaniom. Zawsze bardzo wiele wymagał od siebie i prędzej by umarł, niż opublikowałby coś, z czego nie byłby maksymalnie zadowolony. Musiał się napić, jakoś odreagować. Razem z kolegami, z którymi nie widział się od jakiegoś czasu, spędził ten wieczór w barze, słuchając, jak toczą się ich losy. Wolał nie opowiadać o swoim życiu i o problemach, jakie miał z żoną. O wiele bardziej, niż Sophia, absorbowała go wówczas wódka.
- Cholera - zaklął, gdy po ciemku wpadł na szafkę.
Nie wiedział, jak Sophia mogła zareagować na to, co zrobił. Podejrzewał, że poczuła się urażona i zasnęła, a kiedy zobaczy męża w środku nocy, śmierdzącego alkoholem i papierosami, każe mu spać na kanapie albo w wannie. Przećwiczył z nią każdy z tych wariantów. Kiedy zajrzał do sypialni, nie zobaczył żony w miejscu, w którym spodziewał się ją znaleźć. Przyszło mu do głowy, że pewnie świetnie bawi się z przyjaciółkami, biorąc z niego przykład. Gdy wstanie dzień, Sophia będzie opowiadać Gregory'emu o tym, jak wspaniała była ta noc, chcąc zmusić go do wyrzutów sumienia. Jak tak się zastanowił, wcale nie było mu głupio. Kiedyś byłoby inaczej, ale teraz nie potrafił zmusić się do poczucia winy.
Mężczyzna wyciągnął kolejnego papierosa i odpalił go w sypialni. Sophia natychmiast zrobiłaby mu o to karczemną awanturę - pozwalała mu palić tylko w jego gabinecie, podczas gdy sama namiętnie spryskiwała każde pomieszczenie swoimi perfumami. Kiedy skończył, położył się na łóżku i zasnął, nie myśląc już ani o żonie, ani o problemach z pisaniem.

***

Athlete - Rubik's Cube

Niebo powoli zaczynało się rozjaśniać, tym razem już bez pomocy sztucznych ogni. Te godziny, które James spędził z Rosalie, znaczyły dla niego bardzo dużo, nawet, jeśli milczeli przez większość czasu. Sam fakt, że rzeczywiście była obok, czynił tę noc o wiele piękniejszą, niż można by przypuszczać. Kiedy nowy dzień dał o sobie znać, jasnowłosa wstała w końcu z ziemi i zapytała go, czy mógłby ją odprowadzić. Byłby idiotą, gdyby odmówił. Bez wahania poszedł za nią pod wskazany przez nią adres. Wciąż nie ośmielił się zadać dziewczynie pytań, na które odpowiedź mogłaby sprawić jej dużą trudność. Parę razy czuł, że nadszedł właściwy moment, jednak kiedy tylko na nią patrzył, na jej twarzy gościł uśmiech. Wiedział, że zasłużył na wyjaśnienia, jednak nie chciał stawiać jej w niezręcznej sytuacji, gdy sprawiała wrażenie naprawdę spokojnej i rozluźnionej. Choć teraz odpuszczał, wiedział, że pewnego dnia i tak zapyta ją, dlaczego wyjechała, nie pożegnała się z nim i czemu tak nagle wróciła.

- Chciałam ci podziękować - powiedziała Rosalie, wyrywając bruneta z zamyślenia. - O nic nie pytasz, choć wcale nie zdziwiłoby mnie, gdybyś to zrobił.

Sposób, w jaki Rosalie rozszyfrowała jego myśli, przypomniał mu o dziewczynie z przeszłości, która również zawsze odgadywała to, co czuł, bez mrugnięcia okiem.

- Nie chcę naciskać - odrzekł James, ryjąc butem w śniegu.

Nie potrafił patrzeć prosto w oczy Rosie. Przez całą noc przyglądał jej się tylko wtedy, kiedy wiedział, że nie zostanie na tym nakryty. Rosalie onieśmielała go bardziej, niż kiedykolwiek przedtem.

- Doceniam to - rzekła dziewczyna. - Cieszę się, że mnie odprowadziłeś.

- Jesteśmy na miejscu? - zapytał nieco zdezorientowany mężczyzna. Dopiero teraz zrozumiał, że od paru minut stali pod londyńską kamienicą. - Mieszkasz tu?

Rosalie pokręciła przecząco głową.

- Naprawdę musisz być taka tajemnicza? - spytał, mając naiwną nadzieję, że jasnowłosa ugnie się i zechce opowiedzieć mu coś więcej.

Tym razem blondynka przytaknęła, uśmiechając się wdzięcznie.

- Chciałabym, abyśmy byli w kontakcie - rzekła. - Podasz mi swój numer?

- Nie zmieniałem go od lat - powiedział bardziej szorstkim tonem, niż zamierzał.

Oboje pomyśleli o tym, że przez ponad dziesięć lat Rosalie miała mnóstwo okazji, by zadzwonić, jednak ani razu nie podjęła takiej próby. Dziewczyna oblała się rumieńcem - ewidentnie zrobiło jej się głupio.

- Przepraszam - mruknął James, ona jednak pokręciła głową. Wcale nie musiał tego robić, po prostu był szczery. Nie miała do niego o to pretensji.

Rosalie minęła go, lecz nagle zachwiała się. James objął ją, aby pomóc jej odzyskać równowagę. Ich twarze znajdowały się bardzo blisko siebie. Gdyby tylko chcieli, mogliby pocałować się bez mniejszego trudu, jednak akurat wtedy James nie wiedział, czy faktycznie miałby na to ochotę.

- Wszystko w porządku? - zapytał, przyglądając się jej uważnie.

- Przecież zawsze się potykam, nie pamiętasz? - odparła, odgarniając włosy za ucho, po czym zniknęła na klatce schodowej, uśmiechając się do Jamesa na pożegnanie.

Pamiętał doskonale.

Siedemnastolatek zarzucił torbę na ramię, żegnając się pospiesznie z paroma kolegami. Ten trening należał do udanych. Popisywał się dobrymi zagraniami, zdobył również wyjątkowej urody bramkę i życzył sobie, aby powtórzyć coś takiego za kilka dni w meczu o puchar. Usatysfakcjonowany swoją formą brunet wziął do ręki telefon, a kiedy na wyświetlaczu pojawiła się informacja o kilku nieodebranych połączeniach, nieco się zaniepokoił. Oddzwonił do osoby, która tak bardzo chciała się z nim skontaktować, a kiedy usłyszał po drugiej stronie jej całkiem spokojny głos, zmieszał się.

- Wydzwaniałaś do mnie jak wariatka - mruknął. - Spodziewałem się co najmniej apokalipsy.

- Bardzo śmieszne, Devon - odezwał się głos po drugiej stronie.

- A od kiedy mówisz do mnie po nazwisku, Joyce? - zapytał. - No dobra, to co się stało?

- Hm, pomyślmy... A, już wiem! Czekają na ciebie prace domowe i nie licz na to, że zrobię je za ciebie. Ja rozumiem, że grasz w piłkę i musisz trenować, ale nie pozwolę, żebyś zawalał szkołę przez swoje...

- Joyce, spokojnie - szepnął z rozbawieniem. - Rób tak, jak ja. Wdech, wydech, wdech...

- Ja ci zaraz dam wdech i wydech - warknęła. - To kiedy przyjedziesz? Bo wypracowanie z angielskiego samo się nie napisze.

- I mam przyjeżdżać tylko po to, żeby napisać jakiś bzdurny...

- Dokładnie tak - odparła Jenny z wyraźną uciechą. - Do zobaczenia.

- No cześć, piękna... ups, przejęzyczyłem się - powiedział. - Cześć, Joyce.

Rozłączył się. Uwielbiał te ich rozmowy i spotkania. Jenny była nie tylko jego dziewczyną, ale też kumplem, z którym mógł porozmawiać o każdej, nawet typowo męskiej sprawie. Zdarzało się, że razem oglądali mecze w telewizji, w jej pokoju, którego każda ściana oblepiona była plakatami przedstawiającymi najlepszych zawodników. Czasami spędzali czas u niego, w nieco mniejszym, ale podobnie urządzonym pokoju. Jenny była już właściwie członkiem rodziny, została bowiem zaakceptowana przez jego babcię, z której zdaniem zawsze się liczył. Co tu dużo mówić, kochał tego rudzielca i zamierzał jak najszybciej stanąć u progu jej drzwi. Dzień bez niej był dla niego dniem zmarnowanym aż do granic możliwości.

Nim doszedł do drzwi wyjściowych, usłyszał muzykę. Zwykle nie sięgał po klasykę, tym razem jednak nie mógł skupić się na niczym innym. Rozejrzał się, po czym namierzył drzwi, zza których dochodził ów dźwięk. Podszedł nieco bliżej. ,,Tylko zajrzę i zaraz spadam'' pomyślał i nacisnął klamkę.

Była to duża sala z kilkoma lustrami i pianinem ustawionym pod ścianą. Kilka dziewcząt ćwiczyło przy drążku, wykonując wszystko zgodnie z instrukcjami wysokiej i przeraźliwie chudej nauczycielki. Po drugiej stronie inna grupa ćwiczyła jakiś krok, którego nazwy James po prostu nie mógł znać - wszystko to, co tu zobaczył, składało się w ładną, lecz zupełnie obcą mu bajkę. Spojrzał znów na pianino, o które opierała się wysoka blondynka z naburmuszoną miną, wpatrująca się beznamiętnie w jakiś punkt. Oczy Jamesa powędrowały w tym samym kierunku, a kiedy zobaczył ją, zrezygnował z jak najszybszego opuszczenia sali.

Nastolatka miała jasne włosy związane w prosty kok, a na sobie obcisły strój w bladoróżowym kolorze. James zorientował się, że nie on jeden nie mógł oderwać od niej wzroku - tańczyła tak pięknie, że przestawało się liczyć wszystko inne. Przypominała anioła. Frunęła nad ziemią, choć nie miała skrzydeł. I nagle zachwiała się niebezpiecznie, lądując w ostatniej chwili w jego ramionach. Dopiero wtedy James zdał sobie sprawę z tego, że przez cały czas mimowolnie szedł ku niej, chcąc jeszcze lepiej widzieć jej taniec.

- Ona jest beznadziejna - szepnęła obrażona blondynka do pianistki. - Znowu zmasakrowała ten obrót. Ja zrobiłabym to o wiele lepiej, przynajmniej nie szorowałabym nosem po podłodze na każdej lekcji...

- Cicho, Sophia - powiedziała kobieta, która do tej pory grała na pianinie. Teraz była zbyt zainteresowana czym innym.

James domyślał się, że wszystkie oczy skierowane są teraz na nich. Wciąż podtrzymywał dziewczynę, którą uchronił przed upadkiem. Wyglądała jak urzeczona. Jakby chciała mu podziękować, jakby jego pojawienie się w jej życiu, było dla niej bardzo ważne. Właśnie wtedy odsunęła się i wyprostowała z gracją, a jej twarz pokrył kamienny wyraz.

- Sama dałabym sobie radę - oświadczyła z powagą.

- Daj spokój - James machnął ręką i uśmiechnął się uprzejmie. - To nic takiego...

- Nie potrzebuję niczyjej pomocy, jasne?

- Jak słońce - burknął, po czym zaczął się wycofywać. - Jesteś taka elegancka, a nie wiesz, że kultura nakazuje dziękować?

Nie zdążyła nic odpowiedzieć. Nim James odwrócił się i wyszedł, zauważył zaciekawione spojrzenie Sophii. Nie była już tak markotna, jak wcześniej. Przyglądała mu się uważnie, po czym uśmiechnęła się, jakby była pod wrażeniem, że zdołał odgryźć się tajemniczej baletnicy. James nie był z siebie aż tak zadowolony. 

Wyszedł z sali i przypomniał sobie o tym, że Jenny czeka na niego w swoim domu. Zamierzał jak najszybciej zapomnieć o jasnowłosej, która tak mocno go zaintrygowała. Nie wiedział jeszcze, że będzie to o wiele trudniejsze, niż mógł sądzić na początku.

Wiedział, że kiedykolwiek się zachwieje, zawsze będzie obok, by ją złapać.