14. ,,Nie budzić się w połowie snu''

Hej :)
Minął kolejny tydzień, a ja znowu przychodzę do Was z nowością. Termin publikacji zależy w dużej mierze od Was - skoro wszyscy już dawno przeczytali, to chyba można dodać kolejną część. Taki stan pewnie nie utrzyma się na zawsze, ale póki tak jest, to trzeba z tego korzystać :)
13 sierpnia napisałam epilog Forever Ours. Jestem zadowolona z efektu i tego, że udało mi się dobrnąć do końca, ale to też dziwne uczucie - no bo ponad 9 miesięcy pracy nad tym opowiadaniem dobiegło końca. W każdym razie mam dla Was jeszcze duuużo rozdziałów i jestem szalenie ciekawa Waszych opinii. Także ja się absolutnie nigdzie stąd nie ruszam, Forever dalej żyje swoim życiem i obiecuję, że koniec nie jest blisko.
Dziękuję za komentarze :)
Całuję i do następnego, za tydzień, dwa albo kiedyś tam, haha :*
***
One Republic - Au Revoir

Zawsze zasypiać przy dźwięku bicia twojego serca i nigdy nie budzić się bez niego. 

Tej nocy nie obudziła się ani razu. Nie pamiętała już, kiedy ostatnio spało jej się tak dobrze, jak przez tych parę godzin. Nie musiała otwierać oczu, by upewnić się, że mężczyzna, który pomógł jej zasnąć, wciąż był tuż obok niej. Czuła go. Kiedy jego klatka piersiowa unosiła się, wtulona w nią głowa robiła dokładnie to samo. Kiedy jego serce zaczynało bić mocniej, błyskawicznie odnajdowało w jej sercu swego towarzysza. Byli zgodni i dzielili się ze sobą szczęściem, które zdawało się przybierać na wadze każdego dnia. Victor stał się jej powietrzem, które Vanessa łapczywie nabierała w usta. To, co mieli, było cudowne i pęczniało w ich sercach za każdym razem, kiedy dane im było się spotkać. Musieli walczyć, aby maksymalnie wykorzystać te nieliczne momenty. Nie pozwolić uciec chwilom, które otrzymali w darze. Nie zmarnować cennej sekundy wspólnego milczenia na gadaniu o niczym. Nie dusić w sobie czułych słów, które aż grzech trzymać w ukryciu przed drugą połówką. Nie bać się zatracić w tej miłości, aż do granic wytrzymałości. Nie budzić się w połowie snu i nie robić tego samotnie...
Niebieskooka rozchyliła w końcu powieki. Przeciągnęła się leniwie, zachwycona pięknymi rzeczami, które podziwiała we śnie. A może to wcale nie była fikcja? Może jej życie naprawdę było tak wspaniałe, jak te wszystkie miejsca, stworzone przez jej wyobraźnię? Tak, to na pewno była prawda. Vanessa uśmiechnęła się od ucha do ucha. Kiedy przypomniała sobie o pewnym mężczyźnie, który dał jej w prezencie najlepszy dzień i najpiękniejszą noc, jej serce nagle wypełniło przyjemne ciepło.
- Wstawaj - szepnęła, po czym ziewnęła, choć próbowała tego uniknąć. - Szkoda dnia! - dodała i przewróciła się na drugi bok, patrząc z nadzieją w miejsce, w którym widziała Victora po raz ostatni, nim zasnęła, jednak to, co rzeczywiście zobaczyła, bardzo dalekie było od tej pożądanej wizji. Materac wciąż był nieco zagłębiony, wskazując na to, iż tej nocy był on okupowany przez jeszcze jedną osobę, zielonookiego jednak na nim nie było.
Wtedy Vanessa przypomniała sobie wszystko. Choć udało jej się zatrzymać Victora u siebie na noc, mężczyzna i tak musiał wracać do Manchesteru z samego rana. Wiedziała o tym od początku, wcześniej nie myślała jednak, jak trudne będzie kolejne pożegnanie, a raczej jego brak. Vannie skrzywiła się, przechodząc z pozycji leżącej na siedzącą. Nie wiedziała, co było gorsze - jej łzy podczas żegnania oddalającego się samochodu piłkarza, czy to, czym musiała uraczyć się teraz. Cisza. Wyjście po cichu. Wymknięcie się jak włamywacz, który wziął to, czego chciał i mógł już iść.
Lekarka wzięła do ręki telefon i wybrała numer, który znała już na pamięć. Poczuła ukłucie w sercu, kiedy uświadomiła sobie, że Victor wciąż zapisany był w jej książce jako jej przyszły mąż. Miała ochotę po prostu go przytulić, niestety było to niemożliwe.
- Cześć, Vannie - męski głos odezwał się w słuchawce. Victor oddychał szybko, a w tle słychać było okrzyki jego kolegów z drużyny. - Musisz się streszczać. Mam trening.
- Dlaczego mnie nie obudziłeś? - zapytała wprost.
- Naprawdę dlatego dzwonisz? - Victor parsknął, jakby spodziewał się czegoś istotniejszego.
- Możesz odpowiedzieć na pytanie? - nie ustępowała.
- Vannie, robisz z igły widły - powiedział ze spokojem. - Dobrze wiesz, dlaczego to zrobiłem. Gdybym cię obudził, nawarczałabyś na mnie, a kiedy rozbudziłabyś się wystarczająco, przyłożyłabyś mi poduszką w łeb.
Vanessa zaśmiała się pod nosem. Nie chciała, aby to usłyszał. Z jakichś powodów sposób, w jaki mężczyzna tłumaczył się jej, wydał jej się cudowny.
- Znam cię dużo lepiej, niż ci się wydaje - rzekł Victor, a w jego głosie po raz pierwszy zagościła radość. - Już za tobą tęsknię. Kocham c...
- JOYCE! - ryknął głos, którego Vanessa nie kojarzyła. Stało się to tak nagle, że brunetka aż się wystraszyła i odsunęła telefon na bezpieczną dla swojego ucha odległość.
- Pilna sprawa, trenerze! - powiedział Victor, a Vannie przyłożyła pięść do ust, by nie wybuchnąć śmiechem. - Żona rodzi, wie pan...
- Przekaż jej, że dla nas wszystkich będzie lepiej, jeśli urodzi po meczu. Poważnie, Joyce, przestań mydlić mi oczy! Rozłącz się i dołącz do kolegów, bo jak nie...
- Tak jest, trenerze! - rzekł Victor takim tonem, jakby był w wojsku i właśnie miał wykonać polecenie swego dowódcy. - Zadzwonię wieczorem. Kocham cię - szepnął i rozłączył się.
- Ja ciebie też... - powiedziała Vanessa, choć wiedziała, że ukochany nie może usłyszeć tych słów.
W tym samym momencie lekarka usłyszała ciche pukanie do drzwi. Odchrząknęła, a do środka zajrzała Christina, jeszcze w piżamie. Vannie uśmiechnęła się i zaprosiła przyjaciółkę dalej. Brunetka usiadła po turecku na łóżku niebieskookiej, po czym spojrzała na nią pytająco.
- Jak było?
- Naprawdę przyszłaś tu, by o tym rozmawiać? - zapytała Vanessa, a Tina roześmiała się.
- Mam do ciebie inną sprawę, ale nie zaszkodzi, jeśli powiesz mi co nieco - powiedziała. Vannie wyprostowała kciuk i pokazała go przyjaciółce. Christina uśmiechnęła się, wyraźnie usatysfakcjonowana taką reakcją współlokatorki. - Tak właśnie myślałam. A teraz słuchaj mnie uważnie. Pomyślałam sobie, że właściwie nie zaszkodziłoby urządzić moje urodziny jeszcze raz.
- Jesteś aż tak łasa na prezenty? - spytała Vannie wesoło. - A tak na poważnie, zaczynam się gubić. Jeszcze kilka tygodni temu nawet byś się nie zająknęła o jakiejś imprezie. Kim jesteś i co zrobiłaś z Christiną Dainty?
Ciemnowłosa nie odpowiedziała, tylko się uśmiechnęła. Vanessa uznała, że to wystarczy.
- Ty i Rosalie mogłybyście zaprosić, kogo chcecie - powiedziała Christina.
- Ja nie bardzo - westchnęła. - Mój wymarzony gość właśnie poci się jak świnia na boisku. Z drugiej strony, mogłabym zaprosić jego siostrę.
- Świetnie - ucieszyła się szarooka. - Zapytałam Rosalie, kogo przyprowadzi, ale powiedziała, że to tajemnica. Co to za sekret, skoro ja i tak wiem, co w trawie piszczy?
- A skąd wiesz? - zaciekawiła się Vanessa. Właśnie wtedy przypomniała sobie rozmowę, którą kiedyś przeprowadziła z Rosalie. - Wspomniała kiedyś o mężczyźnie z przeszłości. Zadzwonił i umówili się na spotkanie.
- Miałam nadzieję, że Rosalie zerwie z nim kontakt. Dobrze wie, że jestem przeciwna temu, aby nadal się spotykali. Nie interesuje mnie, co robią, ale byłoby lepiej, gdyby moja siostra poszła po rozum do głowy i odpuściła. Z tego nie może wyniknąć nic dobrego.
- To cudownie, że mówisz wszystko wprost i niczego przede mną nie ukrywasz - Vanessa wyszczerzyła się sztucznie, mając nadzieję, że Christina bez trudu rozpozna sarkazm w jej głosie. Postanowiła uszanować takie, a nie inne zachowanie przyjaciółki, choć te wszystkie tajemnice coraz bardziej dawały jej się we znaki. - A kogo ty zaprosisz na tą imprezę? - rzekła, chcąc zmienić temat, póki czas. - Może tego swojego Szekspira?
- Nie mojego i nie Szekspira - Christina zaperzyła się groźnie. - Tak, zaproszę go - dodała w końcu, a Vanessa otworzyła buzię szeroko, zaskoczona całą tą sytuacją. - Zanim po raz kolejny pozwolisz swojej wyobraźni zapuścić się dalej, niż jest to dozwolone, oświecę cię nieco. Gregory to mój pacjent...
- Tak, mówiłaś już - Vanessa ziewnęła, chcąc okazać znudzenie.
- Nie mam zamiaru go podrywać, jasne? Zapraszam go po to, by spędzić z nim trochę czasu. Pogadać...
- Oczywiście o jego żonie - dokończyła Vannie.
- Dokładnie - powiedziała Christina stanowczo. Lekarka nie wiedziała, jak powinna zareagować. Słowa przyjaciółki zabrzmiały jej jak niezbyt dopracowany żart. - Zamierzam uratować jego małżeństwo i uważam, że odrobina rozrywki dobrze mu zrobi.
- To dlaczego nie zaprosisz jego żony? - spytała Vanessa. - Za jednym razem zaliczyłabyś sesję z obojgiem.
Niebieskooka wiedziała, że nie usłyszy odpowiedzi. Choć kibicowała przyjaciółce z całego serca i naprawdę chciała, aby Christina znalazła mężczyznę swoich marzeń, coraz mniej podobały jej się relacje szarookiej i pisarza. Tina nie przestała rumienić się, kiedy tylko w rozmowie padało jego imię. Nie tak zachowuje się kobieta, która nie czuje do swego pacjenta czegoś więcej. Vanessa wiedziała, że nie może wpłynąć na Tinę. Była dorosła i sama odpowiadała za swoje życie. Lekarka miała jednak nadzieję, że przyjaciółka nie skomplikuje sobie życia jeszcze bardziej. Oby znalazła jakiegoś fajnego faceta, zanim jej serce nie zacznie bić tylko i wyłącznie dla męża Sophii Haggerty. Swoją drogą, siostry Dainty miały chyba we krwi pakowanie się w relacje z nieodpowiednimi mężczyznami... Vannie była bardzo ciekawa, czy rzeczywiście pozna dawną, a może i obecną, miłość Rosalie. Teraz, kiedy sama była w szczęśliwym związku z Victorem, trzymała kciuki za swoje przyjaciółki, aby i one nie były więcej samotne.

***

James Blunt - Same Mistake

Rosalie przekonała się, jak bardzo tęskniła za Jamesem, kiedy go zobaczyła. Chciała podejść bliżej, objąć go, poczuć, że on chce tego samego, ograniczyła się jednak do standardowego powitania starych znajomych. Kiedy jasnowłosa zaczęła zastanawiać się nad tym głębiej, doszła do wniosku, że James nie pozwoliłby jej na nic więcej. Albo jej się wydawało, albo na jego twarzy gościło zdenerwowanie. Nie mogła oprzeć się przykremu wrażeniu, że James ma do niej o coś żal. Nieczęsto patrzył w jej stronę, jakby celowo unikał widoku jej oczu. Czego się bał? Czy było coś, czego Rosalie nie wiedziała? A może teraz to ona powinna czuć strach? Ciemnooka wyjrzała przez okno, chcąc dowiedzieć się, co było ważniejsze od niej tak bardzo, że James wolał patrzeć tam, niż na nią. Świat budził się do życia, stale przypominając ludziom o tym, że nadchodzi nowa, ładniejsza i nieco żywsza pora roku. Wszyscy wydawali się szczęśliwsi, bardziej entuzjastycznie nastawieni do życia. James był chyba jedynym wyjątkiem. Z tą skwaszoną miną był jak niechciana skaza na pięknym obrazku. Kobieta dopuściła do siebie myśli, które dotąd tak skutecznie przeganiała. Mogła się tego spodziewać. Wróciła po jedenastu latach milczenia, a warto pamiętać o tym, że wcale nie rozstali się w zgodzie. Po prostu wyjechała, nie informując go o swoich planach. Kiedy podjęła decyzję o powrocie do Londynu i spotkaniu się z Jamesem, nieustannie towarzyszyły jej obawy. Nie zdziwiłaby się, gdyby brunet nie chciał w ogóle z nią rozmawiać, oglądać twarzy dziewczyny, która tak bardzo go zraniła. Przygotowywała się na cios, choć wiedziała, że w rzeczywistości może być dużo trudniej, niż mogła przypuszczać. James zachował się inaczej, niż się spodziewała i inaczej, niż powinien. Okazał jej tyle zrozumienia i ciepła. Nie unikał jej. Nie uniemożliwiał kontaktu. Łaknął kolejnych spotkań tak samo, jak ona. Czasami rozmawiało im się tak dobrze i swobodnie, że Rosalie zapominała o ich burzliwej przeszłości, tak dalekiej od ideału. James nie zadawał trudnych pytań, których się obawiała. Coraz rzadziej patrzył na nią z pewnym przerażeniem w oczach, jakby bał się zaufać jej po raz kolejny. Dziś Rosalie wiedziała już to, co kiedyś było dla niej tajemnicą - James był wspaniałym mężczyzną, który zasługiwał na szczęście. Wierzyła, że któregoś dnia naprawdę je odnajdzie. Nie potrafiła nawet porządnie się na niego wkurzyć, zrobić mu uwagi na temat jego zbolałej miny. Uśmiechała się, rozkoszując tym, że mogła tak po prostu na niego patrzeć. Brakowało jej tego widoku. Przez tyle lat próbowała wymazać z pamięci wspomnienie jego twarzy, zagłuszyć jego głos, poznać dotyk przyjemniejszy niż ten jego. Nie udało jej się, a teraz, kiedy siedzieli naprzeciwko siebie, Rosalie wiedziała już, dlaczego tak się stało.

- Ciasteczko? - zapytała dziewczyna, a James spojrzał na nią zaskoczony. Blondynka wyszczerzyła się uprzejmie i podała mu talerzyk. Mężczyzna pokręcił przecząco głową, wciąż nie pozbywszy się grymasu. - Niech zgadnę. Masz ochotę pieprzyć moje zasady i tu i teraz zapytać, dlaczego wyjechałam.

- Od kiedy przeklinasz? - spytał ozięble.

- Nie marnuj śliny na bezużyteczne pytania - rzekła wyzywająco. - No już. Nie wstydź się.

- Nie będę grał w te twoje gierki, Rosalie.

- Dlaczego? - zapytała.

James zastanowił się, czy powinien w ogóle się odzywać. Kiedy podjął decyzję, uraczył rozmówczynię spojrzeniem, w którym jarzyła się pogarda.

- Bo oboje wiemy, że i tak nic mi nie powiesz - stwierdził mężczyzna. - Nadal nie jesteś gotowa, by zmierzyć się z przeszłością.

- Jak ty mnie dobrze znasz... - westchnęła Rosalie.

- Właśnie wcale nie jestem tego taki pewny - powiedział James i choć zobaczył jej pytające spojrzenie, nie miał zamiaru niczego jej tłumaczyć. 

Przypomniała mu się jego rozmowa z Sophią. Im dłużej zastanawiał się nad tym wszystkim, tym prawdopodobniejsze wydawało mu się to, że mógł być kolejną zabawką Rosalie, niczym więcej. Zabijał go fakt, że zostawił Jenny dla dziewczyny, która wodziła go za nos i być może nigdy nie była z nim całkowicie szczera. Zrezygnował z najlepszej przyjaciółki dla ślicznotki, której nawet nie znał...

- Co ty robisz? - zapytała Rosalie, kiedy James wstał i zaczął zakładać kurtkę.

- A na co ci to wygląda? - odparł nieuprzejmie. - Opuszczam lokal.

- James, proszę...

- Ja też cię o coś prosiłem, Rosalie. Wiele razy. Dałem ci dużo czasu. Przykro mi, ale nie mam go więcej. Jeśli nie możesz być ze mną szczera i powiedzieć mi prawdy, ja nie chcę się z tobą spotykać. Nie chcę kolejnych przesłodzonych rozmów przy herbacie z sokiem malinowym. Nie chcę zastanawiać się, jakim cudem wciąż pamiętasz te wszystkie nieistotne rzeczy na mój temat, a jakoś zapomniałaś o tym, że tak bardzo cię...

- Nie zapomniałam! - zareagowała Rosalie stanowczo.

- Ja też nie - rzekł mężczyzna. - Właśnie dlatego to tak boli.

Jasnowłosa patrzyła, jak jej dawny ukochany odchodzi. Nie była w stanie podnieść się, dogonić go i sprawić, by został. Jej umysł powtarzał w kółko słowa, które padły z jego ust. James miał już dosyć niepewności. Mogła to przewidzieć. Nie wiedziała, co powinna zrobić. Wciąż twierdziła, że nie był to odpowiedni czas na spowiedź i jego obrażona mina wcale nie pomoże jej zmienić zdania, wiedziała jednak, że nie mogła siedzieć bezczynnie. Musiała zrobić coś, by nie stracić szansy na naprawienie jednego ze swych największych błędów.

***

Christina wiedziała, że Vanessa nie łyknęła jej żałosnego tłumaczenia. Zawsze była kiepska w kombinowaniu. Prawda była taka, że szarooka chciała zaprosić Gregory'ego z powodu, który nie miał absolutnie nic wspólnego z jego małżeństwem. Brunetka nie zapomniała, jak wyglądało ich ostatnie spotkanie. Choć trafili na siebie przez przypadek, Tina nie umiała tak po prostu pozbyć się wspomnień. Kiedy dotarło do niej, że Gregory nadal przejmował się losem swej niewiernej żony, przypomniała sobie o tym, że przecież miała ratować jego małżeństwo, zamiast wchodzić w nie z buciorami. Naprawdę chciała znowu patrzeć na Gregory'ego tak, jak na początku ich skomplikowanej znajomości. Właśnie wtedy cofnęła się do nocy, którą spędzili na dachu, podziwiając przepięknie oświetlony Londyn i samych siebie. Jej ciało przebiegły dreszcze, a w brzuchu coś jej podskoczyło. Choć było zdecydowanie za wcześnie, by ułożona i niewinna Christina przyznała się wszystkim dookoła, że najzwyczajniej w świecie się zakochała, życie wysyłało jej coraz wyraźniejsze sygnały. Gregory nie był pierwszym lepszym facetem, którego mogłaby minąć na ulicy i nawet go nie zauważyć. On był kimś więcej, choć nigdy tak naprawdę nie dał jej powodu, by mogła spodziewać się odwzajemnienia swych uczuć. Być może była dla niego niemal anonimową kobietą, teraz jednak Christina nie zamierzała się nad tym zastanawiać. Najważniejsze, że dotarło do niej, iż zrezygnowanie wcale nie było najlepszym rozwiązaniem. Chciała powtórzyć to, co wydarzyło się tamtej nocy. Chciała, aby na kilka chwil Gregory zapomniał o żonie, pisaniu i wszystkim, co wkurzało go w życiu. Chciała, aby poczuł się wolny w jej towarzystwie i chciała, aby tym razem nie unikał jej po wszystkim. Może to wina tych wszystkich romansideł, które przeczytała w swoim życiu, ponieważ Christina z całych sił wierzyła, że wszystko skończy się po jej myśli. Zła żona pójdzie w diabły, a jej mąż założy nową, cudowną rodzinę ze swoją atrakcyjną i ponętną psycholożką. To była ta idealna, wspaniała wizja, która podtrzymywała Tinę przy życiu. Zamierzała zaprosić Gregory'ego na przyjęcie tak, by Sophia o niczym się nie dowiedziała. Chciała mu powiedzieć, że nie przyjmuje odmowy.
- Pani Dainty, przyszli państwo Haggerty - powiedziała sekretarka, która zajrzała do gabinetu swej pracodawczyni.
- Zapraszam - odparła Christina, zaskakując rozmówczynię swą entuzjastyczną reakcją. Zwykle szarooka wyglądała tak, jakby szła na ścięcie, kiedy dowiadywała się, że Sophia Haggerty zbliża się wielkimi krokami. Swoją drogą, dopiero teraz zaczęło ją zastanawiać, jak i kiedy była baletnica wróciła do domu po tym, jak jej przejęty mąż szukał jej po całym mieście.
- Dzień dobry, Christino - powiedziała Sophia, której głos zdawał się być niezwykle pogodny i radosny.
- Dzień do... - ciemnowłosa urwała w pół słowa, kiedy podniosła wzrok. Do gabinetu weszło młode małżeństwo, trzymając się za ręce. Blondynka uśmiechała się od ucha do ucha, a Gregory...
- Dzień dobry - rzekł, po czym skinął łagodnie głową i zajął miejsce tuż obok żony.
- Dobrze się czujesz? - zapytała Sophia, przyglądając się ciemnowłosej.
Christina wcale nie czuła się dobrze. Po raz pierwszy od dawna poczuła, jak to nieprzyjemne uczucie ogarnia ją od czubka głowy aż po palce u stóp. Zazdrość. Spojrzała raz jeszcze na swoich pacjentów. Wyglądali tak, jak wszyscy inni, którym Christina pomagała pokonać kryzys. Nie szczerzyli się jak banda pomyleńców, kiedy na siebie patrzyli, byli jednak ze sobą blisko. Zbyt blisko, biorąc pod uwagę ogromną chęć Tiny na to, by wyprosić Sophię za drzwi i umieścić swą własną dłoń pomiędzy palcami pisarza.
- To dzięki tobie Gregory postanowił kontynuować terapię - powiedziała rozanielona Sophia, nie zauważając poczerwieniałych ze złości policzków Christiny. - To bardzo ważne dla naszego małżeństwa. Skarbie, nie powinieneś przypadkiem czegoś powiedzieć?
- Dziękuję - rzekł Gregory, a Tina zdumiała się, kiedy dotarło do niej, że słowa te były skierowane do niej. Próbowała zmusić się do uśmiechu, aby zachować pozory, zdołała jednak skrzywić się nieznacznie.
- Nie ma za co, panie Haggerty.
Kilka minut wcześniej Christina chciała walczyć o Gregory'ego. Była głupia i popełniła ten sam błąd po raz kolejny. Obiecała sobie, że nie dopuści do tego, by ich relacje kiedykolwiek przerodziły się w coś więcej. Musiała uwierzyć w bajeczkę, którą kilka godzin wcześniej usiłowała sprzedać Vanessie. Gregory był jej pacjentem, a ona musiała pomóc mu w uratowaniu jego małżeństwa. Powinna skupić się na tym, zamiast szukać miłości u boku kogoś takiego, jak pan Haggerty. Zamierzała do końca terapii zwracać się do niego tylko w tej oficjalnej wersji, nie przekraczając granicy, choć do niedawna tak bardzo ją to kusiło.

Czasami sami jesteśmy sobie winni. To my trzymamy w ręku kij, którym dostajemy w głowę za pochopne decyzje, które podejmujemy. Za niewinną chwilę zapomnienia płacimy latami rozpamiętywania konsekwencji swej lekkomyślności. Pomyśl o tym, kiedy następnym razem zaczniesz prosić się o guza.

***

James był w tak podłym nastroju, że nawet alkohol nie był w stanie ukoić jego nerwów. Każdy łyk był dla niego niczym przeprawa przez piekło, a jednak nie zamierzał odstawić butelki. Było to jedyne, co mu teraz pozostało. Pustka, jaką dostrzegł wokół siebie, obudziła pewne demony w jego sercu. Był sam. Nie mógł tak z dnia na dzień rzucić wszystkiego i pojechać do Molly. Chciał zobaczyć się z synem, jednak wiedział, że Jenny nie życzyłaby sobie tego, zresztą po części nawet to rozumiał. Kiedyś miał przyjaciela, który był na każde zawołanie, gotów, by wesprzeć swego kumpla, a teraz James nawet tym nie mógł się już poszczycić. Ostatnią osobą, o której pomyślał, była Rosalie, jednak ich rozmowa wprawiła Jamesa w dziwny humor, którego jeszcze nie potrafił rozgryźć. Z jednej strony był na nią wściekły, a z drugiej było mu jej po prostu szkoda. Gdyby tak się zastanowić, to Rosalie również nie miała wokół siebie tłumu kochających ją ludzi, przejmujących się jej losem. James nie zapomniał o jej fatalnych relacjach z siostrą, a fakt, że w każdej chwili jasnowłosa mogła przypadkowo wpaść na Sophię, wcale nie podnosił go na duchu. Możliwe, że był jej jedyną i ostatnią deską ratunku, kimś, kto zostanie, gdy wszyscy inni pójdą w inną stronę, ale czy Rosalie nie wymagała od niego zbyt wiele? Do tej pory był wręcz anielsko cierpliwy, ale ileż można? Domagał się prawdy, nie zważając na to, jak bolesna mogła ona być. Miał to gdzieś. Zasłużył na to, by wiedzieć, dlaczego dziewczyna, której ufał, zostawiła go od tak sobie. A może faktycznie powinien odpuścić i raz na zawsze zerwać z nią wszelkie kontakty? Bo czy poznanie prawdy uczyni go szczęśliwszym? Czy wróci mu miłość, którą utracił? Nie.
James usłyszał pukanie do drzwi, co natychmiast przypomniało mu o ostatnim gościu, jakiego miał. Wypity alkohol odsunął od niego jakąkolwiek inną możliwość i ciemnooki był stuprocentowo pewien, iż wie, kogo za moment ujrzy po drugiej stronie.
- Masz dla mnie kolejne wspaniałe wieści, Gallagher? - zapytał i nieco chwiejnym krokiem ruszył w kierunku drzwi. Kiedy je otworzył, doznał szoku.
Rosalie była ostatnią osobą, jakiej mógł się tu spodziewać, a jednak to właśnie ją zobaczył u swych drzwi. Miała zaróżowione policzki, a jej usta drżały lekko. Wyglądała tak, jakby miała za chwilę się rozpłakać. Wtedy zrozumiał... Rosalie nie znała Sophii Haggerty, lecz Gallagher, tak brzmiało bowiem jej panieńskie nazwisko. Jasnowłosa wyglądała na zawiedzioną, kiedy dotarło do niej, że James utrzymuje kontakt z jej dawną rywalką. W milczeniu podała mu kopertę i czym prędzej zniknęła mu z oczu. Mężczyzna był tak zaskoczony, że nie zdołał wydusić z siebie ani słowa, by ją zatrzymać. Pospiesznie otworzył kopertę i wyjął z jej wnętrza list. Bez trudu poznał pismo Rosalie.
,,Przepraszam Cię za wszystko. Jest tak wiele rzeczy, które nie powinny być dla Ciebie tajemnicą, jednak to nie jest tak proste, jak moglibyśmy sobie tego życzyć. Obiecałam Ci, że powiem Ci wszystko, ale nadal muszę prosić Cię o trochę więcej cierpliwości. Nie zrywaj ze mną kontaktu, bez względu na to, jak bardzo działam Ci na nerwy. Nie poddawaj się i zaufaj mi jeszcze ten jeden raz. Jeśli się załamiesz, po prostu mnie zabijesz. Nie chcę Cię szantażować, ale wierz mi, że nie mam innego wyjścia.''
James bez wahania zdjął z wieszaka kurtkę i wybiegł z mieszkania. Kiedy znalazł się na zewnątrz, rozejrzał się dookoła. Zobaczył ją niedaleko, za co natychmiast podziękował Bogu w duchu, po czym popędził w jej kierunku. Złapał ją, choć Rosalie próbowała go odtrącić. Od razu zauważył, że płakała.
- Teraz to ja przepraszam - powiedział, z trudem łapiąc oddech. Nie zamierzał puścić Rosalie wolno bez ofiarowania jej słów, na które zasługiwała. - Miałem ostatnio trudny czas, a ty oberwałaś rykoszetem. Wylałem na ciebie swoje frustracje i niepotrzebnie się uniosłem.
- Myślisz, że dlatego płaczę? - zapytała swoim słodkim głosem, który sprawił, że jego serce pękło po raz kolejny. - James, przecież ja dobrze wiedziałam, że w którymś momencie nie wytrzymasz i zechcesz siłą wydusić ze mnie całą prawdę. Naprawdę to rozumiem.
- Tylko mi nie mów, że ryczysz z powodu Sophii... - westchnął i przestraszył się, kiedy Rosalie na dźwięk znienawidzonego imienia wzdrygnęła się mimowolnie.
Kiedy James otworzył w końcu usta, by wytłumaczyć Rosalie, dlaczego wciąż kontaktował się z Sophią, ciemnooka pokręciła przecząco głową. Nie chciała tego słuchać, jednak wcale nie było to spowodowane złością, o czym mógł świadczyć szeroki uśmiech, który niespodziewanie przeciął jej twarz.
- To jest twoje życie i jestem ostatnią osobą, która mogłaby się w nie wtrącać - powiedziała zupełnie szczerze. - Nie chciałbyś przyjść na przyjęcie mojej siostry? Moglibyśmy zabawić się tak, jak kiedyś i wnieść trochę radości do naszych spotkań.
- A zatańczysz ze mną? - zapytał z nadzieją w głosie, zgodnie z prośbą Rosalie puszczając osobę Sophii w niepamięć.
- Jasne, pod warunkiem, że nie będziesz deptał mi po stopach tak, jak dawniej.
- Tego nie mogę obiecać - James uśmiechnął się i odczuł ogromną ulgę, kiedy jasnowłosa uczyniła to samo.
Kiedy rozstali się i brunet ruszył z powrotem w stronę domu, pomyślał o obecnym życiu Rosalie. Wyglądało na to, że jej relacje z siostrą uległy znacznej poprawie i nie były już aż tak złe, jak w przeszłości. Ucieszył się, choć w sercu zakuła go delikatna zazdrość. Szczęście Rosalie nie zmieniało faktu, że James nadal był całkiem sam, a jego życie w niczym nie przypominało pięknego obrazka, o jakim kiedyś marzył.

***