39. ,,Ratuję ci życie''

Hej :)
Trudno wyjaśnić, czemu nowy rozdział pojawia się dopiero teraz. No ale jest, także mam nadzieję, że Wam się spodoba ta część :)
Rozdział nie jest zbyt entuzjastyczny, tak mi się wydaje. Tak się złożyło, choć mam dzisiaj urodziny i może powinnam Wam zaserwować coś bardziej radosnego, hm... Nie wyszło, haha :)
Życzę Wam miłej lektury i do napisania wkrótce! :*
Aha, dziękuję za słowa pod poprzednią częścią. Jesteście niezawodne! :)
***
Barlow Girl - Never Alone

- Chcesz? - odezwał się dziewczęcy głos.

Josh wzruszył lekko ramionami, a zawiedziona jego obojętnością Isabel odstawiła na blat proponowany mu przed momentem sok. Mężczyzna przez chwilę stał w miejscu jak kołek, zastanawiając się, czy młodsza siostra powie jeszcze cokolwiek i bijąc się z myślami, czy w ogóle chciałby jeszcze jej słuchać. W krytycznym momencie postanowił wyjść z pokoju, by choć na chwilę uwolnić się od tego typu rozważań. 

Jego życie po nieudanej próbie samobójczej było pasmem szarych, nijakich wydarzeń, do których nie przywiązywał zbytniej uwagi. Ludzie na zmianę proponowali mu różne rzeczy i zajęcia, byle tylko odciągnąć jego myśli od problemów, jednak on rzadko kiedy obdarowywał ich chociaż słowem. Nie miał ochoty na spacery, kino czy zwykłą rozmowę z przyjacielem... Prawdę mówiąc, nie miał ochoty na nic. Znał już ten stan, jednak to, co przeżył, wcale nie uodporniło go na ten ból i trud. Przez dość długi okres czasu był całkiem sam, zresztą nie bez własnej winy. To on postanowił wycofać się z życia towarzyskiego i rodzinnego, to on lekceważył telefony przyjaciół, to on odsunął od siebie wszystkich, którym na nim zależało. Na pewno pomogliby mu, gdyby tylko im na to pozwolił. Teraz, kiedy z kolei widział wokół siebie prawdziwy, imponujący tłum i każdego dnia obserwował kolejne próby swoich bliskich, wciąż wolał odsunąć się na bok, uciec od ich zatroskanych min i słów, które teoretycznie miały dać mu pokrzepienie. Patrzył na Londyn, który był szary i ponury, dokładnie tak, jak jego nastrój. W odróżnieniu od pogody, która w pewnym momencie po prostu musi ulec poprawie, jego humor zdawał się być czymś permanentnym i absolutnie nic ani nikt nie zdoła go zmienić. Josh nie był już nawet wściekły, był po prostu zawieszony, niezdolny do wykonania stanowczego ruchu i nie żyjący tak naprawdę. Jego dusza była jak wątły płomyk, który tlił się wciąż tylko dzięki cudowi. Hartley wiedział, że to ostatnie takie dni. W pewnym momencie jego wnętrze po prostu zgaśnie. Nie wierzył, że ktokolwiek, nawet specjalista tak dobry, jak Christina, zdoła mu jeszcze pomóc. Nie chciał tego. Nie widział dla siebie nadziei.

- Mogę? - odezwał się znowu kobiecy, lecz tym razem należący do kogoś innego głos.

Josh obejrzał się tak szybko, jak mógł, czując silne zaintrygowanie. W drzwiach stała Paige, jego była narzeczona, z którą nie widział się od tak wielu miesięcy, że stracił w końcu rachubę. Jej długie włosy zdawały się być jeszcze ciemniejsze, niż zwykle. Oczy były mocno podkreślone czarną kredką i cieniem. Na twarzy, którą tak dobrze znał, nie gościła przesadna troska ani smutek. Była poważna, pełna napięcia i uprzejmego wyczekiwania. Brunet skinął w końcu głową i odwrócił się. Paige weszła do środka i zamknęła za sobą drzwi. Nie podeszła zbyt blisko. Josh był pewien, że lada chwila los da mu kolejną szansę, by parsknąć śmiechem, gdy usłyszy to koszmarne pytanie po raz setny. A jednak, Paige nie zapytała, jak się czuł. Zaskoczyła go i ucieszył się w duchu, że stał do niej tyłem, tak, że brunetka nie mogła zobaczyć jego miny.

- Nie muszę pytać - rzekła, czytając mu w myślach. - Dobrze wiem, jak człowiek czuje się w takim momencie. Parę razy zdarzyło mi się myśleć o najgorszym... o tym, od czego ciebie dzielił zaledwie centymetr. Z dnia na dzień cały mój świat zawalił się jak domek z kart. Straciłam cię, a byłeś i wciąż jesteś człowiekiem, który pomógł mi wyjść z największego bagna, w jakim można się znaleźć. To dzięki tobie wyszłam na prostą. Byłeś najważniejszą osobą w moim życiu i nagle okazało się, że nie żyjesz.

Chciał jej przerwać. Znał tę historię zbyt dobrze, by mieć jeszcze ochotę jej słuchać, a jednak nie potrafił wykrztusić chociaż słowa. Coś mu na to nie pozwoliło. Być może szacunek do dramatycznych przeżyć Paige, która nigdy nie była mu obojętna. Zacisnął powieki, czując napływającą złość. Pozwolił jej mówić.

- Kiedy człowiek traci panowanie nad swoim życiem, bardzo łatwo przekroczyć granicę i zakończyć wszystko. Pokusa jest wielka, nie uważasz? Wystarczy chwila, by uwolnić się raz na zawsze od zmartwień. Tak niewiele, więc czemu z tego nie skorzystać? A teraz spójrz na mnie.

Josh nie był pewny, czy powinien potraktować to dosłownie, czy Paige chciała, aby przyjrzał się jej życiu i doświadczeniom. Ostatecznie odwrócił się, a jego wzrok spoczął najpierw na ścianie za nią, a potem na twarzy ciemnookiej.

- Nie byłoby mnie tu dzisiaj, gdyby nie ludzie, którzy o mnie walczyli - powiedziała z powagą i wdzięcznością w głosie. - Wiem, że jest ci bardzo ciężko, ale to minie, jeśli tylko się postarasz. Nikt nie zrobi tego za ciebie, choć zapewniam cię, że bardzo byśmy tego chcieli. Postawilibyśmy dla ciebie cały świat na głowie, Josh. Jeśli wciąż myślisz o tym, by ze sobą skończyć, proszę, nie rób tego. Nie odbieraj nam szansy na to, by ci pomóc. Nie rezygnuj z walki.

Zaschło mu w ustach. Czuł wstyd. Wszyscy musieli dwoić się i troić, by mu pomóc. Był dużym chłopcem, a nie potrafił poradzić sobie samodzielnie z czymś takim, jak życie. Czuł się jak ciężar, który utrudnia normalne funkcjonowanie jego ojcu i siostrze, Austinowi i Paige i wszystkim innym, którzy dzień w dzień udowadniali mu swoje zaangażowanie i miłość. Kochał ich i chciał im tego oszczędzić.

- Josh - powiedziała twardo Paige, prawdopodobnie po raz kolejny dobrze wiedząc, o czym myślał. Patrzyła na niego swymi wielkimi oczami, a w jego żołądku coś się przewracało. - To tylko złudzenie. Nikomu nie będzie łatwiej bez ciebie. Jeśli się poddasz, zamienisz życie najbliższych w piekło. Zastanów się, zanim dasz się ponieść emocjom.

Ciszę pomiędzy nimi, w której dało się wyczuć bardzo silne nerwy obojga, przerwało ciche pukanie do drzwi. Paige szybko zorientowała się, kto to był. Po jej twarzy przemknął cień satysfakcji, a oczy rozbłysły, gdy po raz ostatni przed otworzeniem drzwi, spojrzała na Hartleya.

- Sądzisz, że jej życie byłoby lepsze, gdyby straciła cię na zawsze?

Kobieta wpuściła do środka sześcioletnią dziewczynkę w cytrynowej bluzce i białych, krótkich spodenkach. Josh zdumiał się, gdy zobaczył córkę po raz pierwszy od tak dawna. Nagle ukłuło go niewyobrażalne poczucie krzywdy, jaką musiał jej wyrządzić. Przez cały ten czas, kiedy był zaślepiony głosami w swojej głowie, nawet nie myślał o Adrianie. Dziewczynka przeżyła już rok bez niego, kiedy wszyscy myśleli, że nie żyje. Dlaczego zrobił jej to raz jeszcze, tym razem dobrowolnie? Dlaczego skazał ją na coś takiego?

- Adi... - westchnął Josh i rozłożył ramiona, uzmysławiając sobie, że kilkulatka jest zbyt speszona, by zrobić pierwszy krok. Dodał jej tym otuchy, bo dziewczynka uśmiechnęła się i rozpromieniona ruszyła ku niemu, by po chwili mocno go przytulić.

Spojrzał na Paige, która rzuciła mu ostrzegawcze spojrzenie i wyszła z pokoju, zostawiając go samego z córeczką. Wziął dziewczynkę na ręce i pocałował delikatnie jej policzek, przełamany radosnym uśmiechem. Wiedział, że ma dla kogo żyć. Nie mógłby czuć tego bardziej i wyraźniej, niż właśnie w tym momencie. Musiał być silny. Musiał walczyć. Tylko jak to zrobić? Jak wygrać z demonami, które wciąż słyszał i które dalej zamieniały jego życie w koszmar?

***

Taylor Swift - Safe And Sound

Ogród malujący się za wielkim oknem był niemal tak samo szary, jak oczy wpatrzonej w niego kobiety. Brunetka podciągnęła kolana do piersi, ciesząc się w duchu, że mogła tę chwilę przeżyć we względnej samotności, pamiętała jednak o tym, że ów przywilej wkrótce się skończy. Kiedy Vanessa wróci do salonu, dzierżąc w dłoniach tacę z ciasteczkami, po które wyszła do kuchni parę minut wcześniej, Christina znów stanie przed poważnym dylematem - tym samym, z którym zmagała się od kilku dobrych tygodni. Szczęśliwe dni, które spędziła wraz z ukochanym w Paryżu, były dla niej szansą na ucieczkę przed zmartwieniami. Teraz, kiedy emocje opadły, wszystko raz jeszcze opętało jej umysł i zawładnęło sercem. Wiedziała, że dłuższe unikanie przyznania przed samą sobą, że rzeczywistość jest taka, a nie inna, nie miało większego sensu. Musiała stawić czoła wyjątkowo brutalnej i okrutnej prawdzie, a była to rzecz, której bała się najbardziej na świecie. Kiedy patrzyła na swoją młodszą siostrę, w jej głowie natychmiast na nowo rozbrzmiewały słowa, którymi Rosalie uraczyła ją, gdy na jakiś czas uciekły z miasta. Jej serce zaczynało bić zdecydowanie szybciej na myśl o tym, że ciemnooka wcale nie kłamała. Nie mogła być aż tak nieczuła. To była prawda, fakt, który Christina musiała zaakceptować. Czuła się tak, jakby dźwigała gigantyczny ciężar i marzyła o tym, by zwierzyć się komuś ze swoich przeżyć. Liczyła się z tym, że rozmowa z przyjacielem wcale nie zmniejszy jej bólu i niezgody na to, co miało nastąpić, jednak czuła, że jeśli nie podzieli się z Vanessą tym, z czym musiała się zmagać, eksploduje z nerwów i emocji.

- Czujesz? - zapytała nagle niebieskooka, a Tina pospiesznie otarła łzę, która niepostrzeżenie wydostała się na zewnątrz.

Vannie szła ku niej z tacą, nad którą unosiła się srebrzysta mgiełka.

- Jeszcze gorące - powiedziała lekarka, wyraźnie zachwycona swoim wypiekiem. Usadowiła się wygodnie obok przyjaciółki, pomiędzy nimi stawiając tacę i patrząc z niekrytym podziwem na kilkanaście upieczonych przez siebie, czekoladowo-orzechowych ciasteczek z posypką. Jej nozdrza rozszerzyły się, by rozkoszny zapach mógł dotrzeć jak najdalej. - Częstuj się - rzekła, widząc zamyśloną i nieco zmieszaną minę szarookiej.

Christina wzięła do ręki jedno z ciastek i podniosła, jednak jej dłoń zastygła gdzieś w połowie drogi do jej zaróżowionych ust.

- Nie mogę - powiedziała, kręcąc głową i czując, jak na nowo wzbiera w niej złość i bezsilność.

- Masz uczulenie? - spytała Vannie z zaciekawieniem, ze smakiem pochłaniając już drugie albo trzecie.

- Nie o to mi chodzi - odrzekła szybko Christina i odłożyła nienapoczęte ciastko na tacę.

Psycholog uciekła spojrzeniem w bliżej nieokreślone miejsce, kiedy zrozumiała, że to wszystko jest dużo trudniejsze, niż przypuszczała. Bała się podnieść wzrok. Usłyszała, jak Vanessa odsuwa tacę na bok, by być bliżej przyjaciółki. Przez chwilę żadna z nich nie wypowiedziała ani słowa, zapewne czując, że ich głosy i tak zginęłyby w ciężkiej tafli zdenerwowania. Dopiero potem Tina postanowiła wziąć się w garść. Wiedziała, że to właśnie ta chwila, by wyrzucić z siebie wszystko, co tak długo utrudniało jej funkcjonowanie. Spojrzała na ciemnowłosą, czując, jak serce tłucze się w jej wnętrzu. Nic, nawet świadomość, że wkrótce poczuje się lżej i lepiej, bo wyżali się komuś po raz pierwszy, nie było w stanie podnieść jej teraz na duchu.

***

Rosalie przyjrzała się swoim paznokciom, które niegdyś tak lubiła malować, a które obecnie były matowe i bezbarwne. Tymi słowami nie mogła opisać swojego życia, jeśli chciała być szczera z innymi i ze samą sobą. Ostatnie miesiące pełne były wrażeń, których można było uniknąć, ona jednak absolutnie nie żałowała tego, że wróciła do Londynu. Wiedziała, że musi to zrobić i choć liczyła się z tym, że będzie potwornie ciężko, a niektórych z jej planów nie uda się zrealizować, to jednak przez cały ten czas przyświecała jej myśl, że warto. Chciała, aby choć jedna osoba przebaczyła jej krzywdy, jakie wyrządziła. Chciała zobaczyć w oczach drugiego człowieka zrozumienie i gotowość, by pogodzić się, mimo zadanych w przeszłości ciosów i niezabliźnionych ran. Minęło wiele tygodni od tamtego wieczoru, kiedy wróciła i po raz pierwszy od wielu lat stanęła oko w oko z Jamesem Devonem. Wkrótce potem spotkała się z siostrą, poznała Vanessę i przypadkowo natknęła się na ulicy na Sophię. Wspomnienia zaczęły mieszać się z teraźniejszymi przeżyciami, tworząc niewyraźną, a jednak szalenie istotną plamę. Sytuacja raz się komplikowała, by za chwilę wydarzyło się coś, co przypominałoby Rosalie, jak operować ustami, by uformować je w ładny, wyrażający radość uśmiech. Wiedziała, że miała bardzo dużo szczęścia, bo zrozumiałaby, gdyby zarówno James, jak i Christina, nie zechcieli nawet jej wysłuchać, a co dopiero mówić o przebaczeniu. Doceniała to, że pod tym względem nie mogła mieć do losu pretensji o cokolwiek. Zastanawiała się, jak potoczy się jej spotkanie z Sophią, tym razem nie mające nic wspólnego z przypadkowym wpadnięciem na siebie na mieście. Zaskoczyło ją to, że była nadspodziewanie spokojna i odprężona, choć do niedawna na samą myśl o szkolnej rywalce, włosy stawały jej dęba. Albo wierzyła w to, że Sophia nie będzie tą okrutną dziewczyną, jaką ją zapamiętała, albo, niesiona tym, że James i Tina okazali jej serce, była przekonana, że nawet kłótnia z Haggerty nie zdoła jej podłamać.

Jasnowłosa uniosła wzrok, kiedy na horyzoncie pojawiła się niebieskooka kobieta, wysoka i ubrana w rozciągniętą, jasnoniebieską bluzę z kapturem. Jej włosy upięte były w kucyka, z którego w paru miejscach wychodziły pojedyncze, niesforne kosmyki. Nie przypominała tej zarozumiałej nastolatki, którą była w przeszłości, choć coś z dawnej wyniosłości pozostało w wyrazie jej twarzy. Sophia, z nieco zakłopotaną miną, usiadła po drugiej stronie stolika, przyglądając się Rosalie nieufnie.

- Witaj - powiedziała brązowooka, czując się tak, jak podczas pierwszego po latach spotkania z Tiną. Powitanie było niezręczne i problematyczne. Sophia kiwnęła nieznacznie głową, co dla towarzyszki było sygnałem, że może mówić dalej. - Podejrzewam, że domyślasz się, dlaczego chciałam się z tobą spotkać. Zanim powiesz cokolwiek, chciałabym prosić, abyś w moim imieniu podziękowała Martinowi.

- Niby za co? - zdziwiła się Sophia, marszcząc czoło. Rosalie już otworzyła usta, by jej odpowiedzieć, jednak właśnie wtedy rozmówczyni zrozumiała ją. - Jeśli myślisz, że to Martin namówił mnie, żebym się z tobą spotkała...

- A nie było tak? - spytała ze spokojem Rosie.

- Nie - odpowiedziała po chwili kobieta, a Dainty mogłaby przysiąc, że na jej twarzy pojawił się cień uśmiechu, nie mającego nic wspólnego ze złośliwym i drwiącym grymasem, do którego Sophia przyzwyczaiła ją przez te długie lata znajomości. - To była moja decyzja. Martin nie miał na nią najmniejszego wpływu.

Rosalie odnosiła przez chwilę wrażenie, że Sophia pozwoli jej teraz mówić, jednak blondynka szybko pozbawiła ją tych myśli. Wyprostowała się na krześle, zatrzymując dłoń na wyraźnie okrągłym brzuchu.

- Jestem pewna, że dobrze wiesz, jak wygląda teraz moje życie - rzekła Sophia, ostrożnie ważąc każde słowo. Między jej brwiami wyrosła zmarszczka uwypuklająca podenerwowanie. - Jestem w trakcie rozwodu i coś, czym żyłam przez parę lat, przejdzie do historii. Nie twierdzę, że nie ma w tym mojej winy. Prawdę mówiąc, dopiero kilka miesięcy temu zobaczyłam wszystkie swoje wady, swoje niedoskonałości i ogrom zła, które wlokło się za mną, gdziekolwiek szłam. Myślałam o tobie... o nas.

Zrobiła krótką przerwę, by napić się wody, a potem kontynuowała, wciąż nieco histerycznym głosem.

- Kiedy uświadomiłam sobie, że Martin poczuł do mnie coś więcej, niż wszyscy inni mężczyźni, z którymi umawiałam się za plecami męża, zaczęłam pałać do samej siebie wstrętem i odrazą - rzekła szybko, a Rosalie poprawiła się na krześle, słuchając cierpliwie. - Martin to dobry człowiek. Do dziś zastanawiam się, co go we mnie urzekło. Próbowałam zerwać z nim kontakt, bo wydawało mi się, że jedyne, co mogę mu dać, to cierpienie i ból, tak, jak tobie. Wiedziałam, że jesteś w mieście. Dzień w dzień myślałam tylko o tym, jakim potworem dla ciebie byłam. Pamiętałam szantaże, bójki i wszystkie inne okropieństwa, których musiałaś doświadczyć. Czułam się podle i do tej pory tak jest. A teraz - tutaj raz jeszcze pogłaskała swój brzuszek z wyraźną troską - moje życie otwiera się dla nowego człowieka, dla istoty, która ma czyste konto. Wiem, że dziecko kocha swoją matkę bezgranicznie i to od samego początku, a ja pragnę sprawdzić się w roli matki, bo rola żony wyszła mi fatalnie, nie wspominając o roli koleżanki ze szkolnych lat.

Rosalie uśmiechnęła się lekko, a błękitne oczy Sophii zalśniły intensywnie.

- Pamiętam, czym cię szantażowałam - powiedziała Haggerty. - To niedorzeczne. Nigdy sobie tego nie wybaczę. Jak ja mogłam?

- Już dobrze - rzekła Rosalie. - To było wieki temu. Przyszłam tu po to, by ci wybaczyć i prosić cię o to samo.

Sophia zamrugała powiekami szybko.

- Prosisz, abym ci wybaczyła? - zapytała z niedowierzaniem. - Ja?

- Tak, ty - odparła spokojnie. - Może zabrzmi to jak żart, ale gdybym nie była tak słaba psychicznie i tak cudowna w roli ofiary, nie miałabyś za uszami tak dużo. Gdybym była silniejsza i twardsza, postawiłabym ci się i nasze perypetie zakończyłyby się na paru sprzeczkach na sali baletowej.

Haggerty parsknęła śmiechem.

- Dziwny punkt widzenia - powiedziała, przyglądając się Rosalie tak, jakby czekała na sprostowanie czy wyjaśnienie, jednak nic takiego się nie wydarzyło. Na jej twarzy znów zagościła śmiertelna powaga i łagodne zakłopotanie. Wyciągnęła dłoń. - Przepraszam cię za wszystko.

Wyglądała tak, jakby chciała powiedzieć coś więcej i było wielce prawdopodobne, że istotnie powinna poruszyć jeszcze kilka kwestii, Rosie jednak wcale na to nie liczyła i nie chciała oczekiwać od Sophii zbyt dużo. Prawdę mówiąc, otrzymała i tak więcej, niż się spodziewała. Uścisnęła dłoń rywalki, a w jej wnętrzu rozpłynęły się fala spokoju i poczucie bezpieczeństwa.

Czuła się coraz bardziej błogo. Świat zaczął gubić standardową ostrość, do której ją przyzwyczaił. Dźwięki w tle stały się dziwnie przytłumione, jakby ktoś mówił do niej przez gruby materiał. To Sophia. Przyglądała jej się swymi błękitnymi oczami, stając się coraz bardziej mglista i nierzeczywista, aż w końcu zniknęła, a razem z nią zniknęło wnętrze kawiarni, pozostali goście i wszystko inne.

***

Ich palce splątywały się ze sobą wręcz nieprzyzwoicie często, jednak teraz, kiedy byli tylko we dwoje, James nie czuł, że powinien odpuścić. Jenny odwróciła się do niego plecami, jednak brunet szybko zorientował się, że tak naprawdę wcale nie chciała odejść. Na pewno czekała na kolejną okazję, by móc go pocałować i przytulić. Był ciekaw, czy pożądała tego równie mocno, jak on. Pociągnął lekko jej dłoń, która wciąż połączona była z jego własną. Rudowłosa obejrzała się i odczekała chwilę, najwyraźniej chcąc grać na jego emocjach, a potem ugięła się i ruszyła ku niemu, uśmiechając się. James jak zwykle zatrzymał ją na moment przed pocałunkiem, by przyjrzeć się jej rozkosznym, rozsypanym na twarzy piegom. Uwielbiał je liczyć jeszcze kiedy oboje byli dzieciakami. Nie wyleczył się z tego, a nawet twierdził, że z roku na rok sprawiało mu to jeszcze większą przyjemność. Kiedy ich usta odnalazły drogę do siebie, mężczyzna poczuł, że uchodzi z niego całe napięcie, związane z typowymi, życiowymi problemami. Liczyło się dla niego tylko to, że miał ją przy sobie i mógł w każdej chwili zamknąć ją w swych ramionach, by mieć stuprocentową pewność, że jest bezpieczna. Czasem łapał się na tym, że nie wierzył w swoje własne szczęście - dostał od niej szansę, choć wielu ludzi powiedziałoby na pewno, że na nią nie zasłużył. Pewna cząstka Jamesa Devona z bólem zgadzała się z tymi słowami. Wielokrotnie skrzywdził ją, nawet się nie krzywiąc, kiedy skakał po jej sercu. Kiedy jednak widział te migdałowe oczy, wpatrujące się w niego dokładnie tak, jak teraz, James wierzył, że nie otrzymał ten szansy przez przypadek czy pomyłkę. Wiedział, że tym razem musi postarać się z całych sił, by nigdy więcej nie musieć znosić towarzystwa Jeremy'ego czy innego pajaca w sztywniackim garniturku. Nie chciał patrzeć na łzy ukochanej. Nie chciał, by jeszcze kiedykolwiek płakała przez niego.

- Nie! - krzyknął nagle Oliver, a zakochani odskoczyli od siebie.

- Co się stało? - zapytała Jenny, patrząc na syna, stojącego tuż pod domem Vanessy i Victora, do którego kilka minut wcześniej wszedł bez rodziców.

- Znowu się migdalicie! - powiedział, a potem wydał z siebie odgłos wyrażający najszczersze obrzydzenie. Jenny nastroszyła się, natomiast James roześmiał się pod nosem.

- Nie powinieneś być w środku? - spytała rudowłosa, kiedy wszyscy troje szli w kierunku domu jej brata.

- Wujek właśnie przytulał Vanessę w kuchni - odrzekł Oliver. - Bałem się, że zaczną się całować, więc wyszedłem, a wtedy wy...

- Dobra, młody, przystopuj - powiedział James, szturchając syna lekko. - Znamy ciąg dalszy tej historii.

Rzucił Jenny wyzywające spojrzenie, sugerujące, że na pewno nie popuści jej na tych paru przelotnych pocałunkach. Weszli do środka, razem ze zrozpaczonym Oliverem, przekomarzającym się teraz z matką, która usilnie próbowała nauczyć go przyzwoitego zachowania. James odruchowo spojrzał najpierw do kuchni, ciekaw, co zobaczy w środku. Victor istotnie przytulał Vanessę, jednak nie miało to absolutnie nic wspólnego z pieszczotami jego i Jenny w ogrodzie. James zauważył łzy na twarzy niebieskookiej i bardzo zmartwioną minę przyjaciela. Już szedł ku nim, gdy nagle Christina głośno zakończyła rozmowę telefoniczną i natarła na niego.

- Musisz jechać ze mną do szpitala - rzekła szarooka, a na dźwięk tych słów wszyscy zgromadzeni zwrócili głowy w jej stronę.

- Ja? - zdziwił się James. - Ale co...

- Tina? - odezwała się nagle Vannie, patrząc na przyjaciółkę wyczekująco, zręcznie ocierając twarz.

Christina odczekała chwilę, prawdopodobnie walcząc z myślami, które tłukły się bezlitośnie w jej głowie. Kiedy napięcie stało się wręcz niebezpieczne dla zdrowia, brunetka spojrzała najpierw na Vanessę, a potem na Jamesa i to w nim utkwiła wzrok na piekielnie długą chwilę.

- Dzwoniła do mnie Sophia - rzekła słabo. - Rosalie jest w drodze do szpitala.

Ben Cocks - Busy Dream

Słyszała coraz więcej i coraz wyraźniej. Próbowała rozchylić powieki, jednak było to jedno z najtrudniejszych zadań, jakim w ostatnim czasie musiała sprostać. Kiedy w końcu jej się to udało, zorientowała się, że znajduje się w karetce, która na sygnale pędzi do szpitala. Nie czuła strachu. Prawdę mówiąc, czuła się tak, jakby śniła i to wszystko, co ją otaczało, wydawało się nierzeczywiste i przekłamane. Spojrzała w bok, zadzierając głowę na tyle, na ile pozwalały jej siły, przygasające z sekundy na sekundę coraz bardziej. Zobaczyła kawałek czerwonego materiału, jednak nie była w stanie podnieść głowy wystarczająco, by dowiedzieć się, kogo owe, jaskrawe ubranie zdobiło. Domyśliła się, że należało ono do ratownika, który był zbyt zajęty i zdenerwowany, by zauważyć, że Rosalie otworzyła oczy. Jej spojrzenie nagle przecięło się ze wzrokiem Sophii, trzymającej się nerwowo za brzuch i patrzącej na nią z dziwną opiekuńczością. Był to pierwszy raz, kiedy Rosalie widziała ją w takim stanie. Przywykła raczej do wiecznych uśmieszków nasączonych niechęcią. Była gotowa uwierzyć, że wciąż śniła, a to wszystko było jedynie dziwnym obrazem, jaki wykreowała jej wyobraźnia. Nawet, jeśli taka była prawda, Rosie poczuła, jak jej serce drgnęło, gdy na chwilę przed ponownym odpłynięciem, usłyszała:

- Naprawdę cię przepraszam. Właśnie ratuję ci życie i liczę, że tym ostatecznie odkupię swoje winy.

***